విద్యార్థుల జీవితాలు అంధకారంలోకేనా
ఇ నివాస్ న్యూస్ - తెలంగాణ / పెద్దపల్లి /మంథని : విద్యార్థి జీవితం ఒక దేశ భవిష్యత్తుకు అద్దం. కానీ నేటి సమాజంలో విద్యార్థుల జీవితాలు ప్రయోగశాలలుగా మారిపోయాయి. విద్యా విధానాల మార్పులు, పరీక్షా విధానాల గందరగోళం, ఉద్యోగ హామీల లేమి ఇవన్నీ కలిసి విద్యార్థి భవిష్యత్తుతో చెలగాటం ఆడుతున్నాయనే భావన బలపడుతోంది. ఈ పరిస్థితికి బాధ్యులు ఎవరు? రాజకీయ నాయకులా? ప్రభుత్వ అధికారులా? లేక మొత్తం వ్యవస్థేనా? అనే ప్రశ్నకు సమాధానం వెతకాల్సిన అవసరం ఉంది. మొదటిగా రాజకీయ నాయకుల పాత్రను పరిశీలిస్తే, విద్య అనేది ఓటు రాజకీయాల సాధనంగా మారిన దుస్థితి కనిపిస్తుంది. ఎన్నికల సమయంలో విద్యార్థులకు హామీలు ఇస్తారు, కానీ అమలు దశకు వచ్చేసరికి అవి మాటలకే పరిమితమవుతాయి. విద్యా సంస్కరణలు దీర్ఘకాలిక దృష్టితో చేయాల్సినవిగా ఉన్నా, రాజకీయ లాభనష్టాల ఆధారంగా నిర్ణయాలు తీసుకుంటున్నారు. దీని వల్ల విద్యార్థులు ప్రయోగాల బలిపశువులవుతున్నారు. ఇక ప్రభుత్వ అధికారుల విషయానికి వస్తే, వారు విధానాల అమలులో కీలక పాత్ర పోషించాల్సినవారు. కానీ ఫైళ్ల మధ్య చిక్కుకున్న నిర్ణయాలు, బాధ్యతారాహిత్యం, 'నిబంధనలే మాకు ఆదేశం' అనే నిర్లక్ష్య ధోరణి విద్యార్థుల జీవితాలను నలిపేస్తోంది. ఒక ఉత్తర్వు విద్యార్థి జీవితాన్ని ఎలా ప్రభావితం చేస్తుందో ఆలోచించకుండా తీసుకునే నిర్ణయాలు వారి భవిష్యత్తును అంధకారంలోకి నెడుతున్నాయి. విద్యా వ్యవస్థలో మరో సమస్య ఏమిటంటే విద్యార్థుల మాట వినే వేదిక లేకపోవడం. విధానాలు రూపొందించే చోట విద్యార్థి స్వరం వినిపించదు. ఉపాధ్యాయుల సూచనలు, విద్యావేత్తల అభిప్రాయాలు కూడా చాలాసార్లు పక్కకు నెట్టబడతాయి. ఫలితంగా భూమి వాస్తవాలకు దూరమైన నిర్ణయాలు విద్యార్థుల మీద భారం అవుతున్నాయి. ఈ లోపాన్ని ఎలా సరిదిద్దాలి అనే ప్రశ్నకు సమాధానం వ్యవస్థాత్మక మార్పులోనే ఉంది. ముందుగా విద్యను రాజకీయాలకు అతీతంగా చూడాలి. విద్యా విధానాలకు స్థిరత్వం ఉండాలి, తరచూ మారే నిబంధనలు విద్యార్థుల్లో అనిశ్చితిని పెంచుతాయి. దీర్ఘకాలిక దృష్టితో, విద్యావేత్తలు, ఉపాధ్యాయులు, విద్యార్థుల ప్రతినిధుల భాగస్వామ్యంతో విధానాలు రూపొందించాలి. ప్రభుత్వ అధికారుల్లో బాధ్యతా భావాన్ని పెంచాలి. ఒక నిర్ణయం వల్ల విద్యార్థులకు నష్టం జరిగితే, దానికి జవాబుదారీతనం ఉండాలి. ఫైళ్లలోనే కాదు, తరగతుల గదుల్లోనూ ఆ నిర్ణయాల ప్రభావాన్ని చూసే సంస్కృతి రావాలి. అలాగే పారదర్శకత పెరిగితే, విద్యార్థుల నమ్మకం కూడా తిరిగి వస్తుంది. ముఖ్యంగా విద్యార్థులను కేవలం లబ్ధిదారులుగా కాకుండా, వ్యవస్థలో భాగస్వాములుగా చూడాలి. వారి సమస్యలను నేరుగా వినే విధానాలు, ఫిర్యాదు వ్యవస్థలు, చర్చా వేదికలు ఏర్పాటు చేయాలి. అప్పుడే విద్యార్థుల జీవితాలతో చెలగాటం ఆడే పరిస్థితి తగ్గుతుంది. చెప్పాలంటే, విద్యార్థుల జీవితాలతో చెలగాటం ఆడుతున్నది ఒక్క వ్యక్తి గానీ, ఒక్క వర్గం గానీ కాదు. రాజకీయ స్వార్థం, అధికార నిర్లక్ష్యం, వ్యవస్థ లోపాల సమ్మేళనం. వీటిని సరిదిద్దగలిగితేనే విద్య నిజంగా విద్యార్థికి భవిష్యత్తును ఇచ్చే సాధనంగా మారుతుంది. లేకపోతే చదువు ఒక ప్రయోగంగా మిగిలిపోతుంది, విద్యార్థి మాత్రం బాధితుడిగానే నిలుస్తాడు. విద్యార్థి జీవితం ఒక పవిత్రమైన ప్రయాణం. కానీ నేటి పాలక వ్యవస్థలు దానిని ప్రయోగశాలగా మార్చేశాయి. చదువు అంటే జ్ఞానం కాదు, పరీక్ష కాదు, జీవితం కాదు. ఒక విధాన ఫైల్ మాత్రమే అన్నట్టు విద్యార్థుల భవిష్యత్తును కాగితాల మీద తూకం వేస్తున్నారు. ప్రశ్న స్పష్టమే, విద్యార్థుల జీవితాలతో చెలగాటం ఆడుతున్నది ఎవరు?ముందుగా రాజకీయ నాయకుల్ని అడగాల్సిందే. ఎన్నికల సమయంలో విద్యపై కన్నీళ్లు పెట్టే నాయకులు, అధికారంలోకి రాగానే విద్యార్థులను మరిచిపోతున్నారు. 'ఉచిత విద్య', 'ఉద్యోగాలు', 'నాణ్యమైన చదువు' అంటూ మైకుల ముందు చేసిన వాగ్దానాలు, పాలన మొదలైన వెంటనే మౌనంగా మారిపోతాయి. విద్యా విధానాలు ఓట్ల కోసం మారుతాయి, కానీ విద్యార్థుల భవిష్యత్తు కోసం కాదు.ఒక తరం జీవితాన్ని పణంగా పెట్టి రాజకీయ ప్రయోగాలు చేయడం. ఇది ప్రజాస్వామ్యమా? లేక నిర్లక్ష్య అధికారమా? ప్రభుత్వ అధికారులు మరింత ప్రమాదకర పాత్ర పోషిస్తున్నారు. ఎందుకంటే వారు నేరుగా విద్యార్థి జీవితంపై ప్రభావం చూపే నిర్ణయాలు తీసుకుంటారు.
ఒక సర్క్యులర్, ఒక నోటిఫికేషన్, ఒక ఆలస్యం విద్యార్థి సంవత్సరాలను మింగేస్తుంది. "నిబంధనల ప్రకారం చేశాం" అని చెప్పుకుంటూ ఆ నిబంధనలు ఎవరి కోసం? విద్యార్థి కోసం కాదు, వ్యవస్థ సౌలభ్యం కోసం అన్నట్టుగా వ్యవహరిస్తున్నారు. ఫైల్ కదలకపోతే పరవాలేదు,కానీ విద్యార్థి జీవితం ఆగిపోతే మాత్రం ఎవ్వరూ బాధ్యత తీసుకోరు.ఇక్కడ అసలు సమస్య వ్యవస్థాత్మక అహంకారం. విద్యార్థిని ప్రశ్నించే హక్కు లేని బలహీనుడిగా చూస్తున్నారు. నిర్ణయాలు తీసుకునే టేబుళ్ల దగ్గర విద్యార్థి స్వరం లేదు. ఉపాధ్యాయుల హెచ్చరికలు వినిపించవు. విద్యావేత్తల సూచనలు పక్కకు నెట్టబడతాయి. ఫలితంగా భూమి వాస్తవాలతో సంబంధం లేని విధానాలు పుట్టుకొస్తున్నాయి. ఇదే నిర్లక్ష్యం విద్యార్థులను మానసికంగా చిత్తు చేస్తోంది. ఒత్తిడి, నిరాశ, ఆత్మహత్యలు ఇవి వార్తలుగా మారుతున్నాయే తప్ప, పాలకుల మనస్సులను కదిలించడంలేదు. ఒక విద్యార్థి చనిపోతే "వ్యక్తిగత కారణాలు" అని ఫైల్ మూసేస్తారు. కానీ ఆ మరణానికి కారణమైన వ్యవస్థను మాత్రం ఎవరూ ప్రశ్నించరు. ఇది కేవలం వైఫల్యమా? లేక వ్యవస్థ చేసిన హింసా? ఈ లోపాన్ని సరిదిద్దాలంటే ముందు ఒక నిజం ఒప్పుకోవాలి. విద్యను రాజకీయ ప్రయోగాల నుంచి బయటకు తీయాలి. ప్రతి కొత్త ప్రభుత్వం కొత్త విధానం అంటే విద్యార్థుల జీవితాలతో జూదం ఆడినట్టే. విద్యకు స్థిరత్వం, నిరంతరత అవసరం. నిర్ణయాలు తీసుకునే ముందు తరగతి గదుల వాస్తవాలను వినాలి. ఒక తప్పు నిర్ణయం వల్ల విద్యార్థి సంవత్సరం నష్టపోతే ఆ నిర్ణయం తీసుకున్నవారు బాధ్యత వహించాలి. "సిస్టమ్ అలాంటిది" అనే సమాధానం ఇక అంగీకరించరాదు. విద్యార్థి జీవితం ఫైల్ నంబర్ కంటే విలువైనది అనే అవగాహన రావాలి. ముఖ్యంగా విద్యార్థిని దయాపరుడైన లబ్ధిదారుడిగా కాదు, హక్కులు ఉన్న పౌరుడిగా చూడాలి. ప్రశ్నించే హక్కు, పాల్గొనే హక్కు, వ్యతిరేకించే హక్కు అతనికి ఇవ్వాలి. అప్పుడే విద్యార్థుల జీవితాలతో చెలగాటం ఆడే ధోరణికి అడ్డుకట్ట పడుతుంది. విద్యార్థుల భవిష్యత్తు అమంగళమవుతుంటే అది వారి వైఫల్యం కాదు. అది రాజకీయ స్వార్థం, అధికార నిర్లక్ష్యం, వ్యవస్థ అహంకారం చేసిన పాపం. ఈ పాపాన్ని సరిదిద్దకపోతే రేపటి సమాజం చదువుకున్నప్పటికీ దిశలేని తరంగా మారిపోతుంది. అప్పుడూ పాలకులే బాధ్యులు.చరిత్ర కూడా అదే రాసి పెడుతుంది. --డా.ఓర్సు రాయలింగు 9849446027
Admin
E Nivas News
మరిన్ని వార్తలు
Developed By :
